maandag 3 september 2012

Curiosum

Wat een curieus woord: curiosum. Ik las het op een blog van Fading Gender, een lotgenoot die al wat verder in het proces is dan ik. Daniëlle schrijft daar over de positieve reacties uit haar omgeving. De verbazing sijpelt tussen de regels door: waar zijn nu die negatieve reacties, waar is nu die afwijzing? En toen kwam dat woord: curiosum. Ze is zich bewust van het feit dat ze een curiosum is.

Inderdaad. Puur statistisch gezien geen speld tussen te krijgen: zij is een curiosum. En ik ook. En wat doen mensen als iets raar is (raar is volgens mij straattaal voor curieus)? Mensen reageren op twee manieren: nieuwsgierig ('Nooit eerder gezien. Interessant! Eens kijken wat het precies allemaal inhoudt...') of juist afwijzend ('Nooit eerder gezien. Dat kan niet goed zijn. Daar wil ik niks mee te maken hebben!').

Van de mensen in Man-ik's omgeving die van mijn bestaan afweten krijg ik veel steun, veel betrokkenheid. Ik word geaccepteerd. Mijn verlangen wordt gezien, misschien soms zelfs wel begrepen. Maar doen ze dat nu omdat ik een curiosum ben? Gaat hun opstelling veranderen als het nieuwtje er van af is? Als het minder curieus is geworden ('ja nou weten we het wel Man-ik, wanneer ga je weer normaal doen?'). Nee dat geloof ik niet. Hun betrokkenheid stroomt rechtstreeks uit de liefde die ze voor me voelen. Buiten deze kleine intieme cirkel van goede vrienden zal ik vast zo af en toe een curiosum gevonden gaan worden. Daar zal ik vast contacten verliezen. Maar op dit moment besta ik nog niet bij Man-ik's collega's, oud-schoolgenoten en andere kennissen. Dus probeer ik mijn angst om mensen kwijt te raken maar zoveel mogelijk te negeren. In de tussentijd ben ik ontzettend dankbaar naar M. En naar L.& M., A., Y., R.& H. en L. Dankbaar voor hun begrip. Hun steun. Hun geduld. Hun liefde. Zij geven mij het gevoel geen curiosum te zijn, maar een mens om van te houden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten